Dzień 11 – Mediolan – Praga

Budzimy się wcześnie po takiej zmianie czasu, ale wstajemy o normalnej godzinie. Metrem podjeżdżamy do centrum – na stację Duomo, przy której mieści się katedra. Tuż obok znajduje się Galeria Wiktora Emanuela, a zaraz za nią najsłynniejsza opera świata – La Scala. Z zewnątrz rzeczywiście budynek wygląda przeciętnie, ale podobno w środku jest oszałamiający.
Zwiedzamy również kościół Santa Maria della Grazie, obok którego w muzeum mieści się obraz Leonarda da Vinci – Ostatnia Wieczerza. Szkoda, że wolne miejsca są dopiero na 12:30, kiedy to musimy już jechać na lotnisko. Mimo wszystko dwie godziny oczekiwania to i tak lepsze, niż rezerwacja z kilkutygodniowym wyprzedzeniem jak napisano w przewodniku.

Pogoda w Mediolanie iście wiosenna. Czyste niebo i blisko 10°C. Z autostrady, w drodze na lotnisko rozciąga się piękny widok na Alpy rozciągające się od lewej do prawej, na całej linii wzroku.

Do Pragi Alitalia ma code shareowy lot razem z AirOne i zgodnie z przewidywaniami nie ma co liczyć na posiłek czy inne dodatki, a podłokietniki i tacki skrzypią podczas prób manipulacji.

W Pradze pogoda już typowo zimowa. Leży śnieg i jest pochmurno. Z lotniska autobusem 119 jedziemy na stację Dejvice, z której metrem na dworzec kolejowy. Chwilę po 19 łapiemy pociąg powrotny do granicy z Polską, skąd wracamy do domu.

Reklamy

Dzień 1 – Wylot

Nadszedł dzień wyjazdu do Japonii. Jednak zanim tam dotrzemy musimy pokonać wcześniej parę etapów podróży.
Tak więc do Warszawy jedziemy pociągiem RegioEkspres z Katowic. Jest to pociąg bezprzedziałowy z wyświetlaczem pokazującym prędkość, najbliższe stacje, odległość do nich i czas przyjazdu. Działa również wifi i jest serwis pokładowy. W centrum Warszawy wrzucamy coś na ruszt i autobusem linii 175 spod dworca centralnego jedziemy na Okęcie lub lotnisko im. Fryderyka Chopina. Jak zwał tak zwał.
Bagaż wymaga trochę przepakowania, bo zamiast wykupionych 15kg mamy 18,5kg. Mimo wszystko udaje się przepchnąć 16,5kg bez problemów.
Z okna terminala, a później z płyty lotniska obserwuję nowego Dreamlinera 787 LOT’u. Coś przy nim majstrują.
Lot na pokładzie A320-200 linii AirOne jest spokojny. Tuż za Warszawą pojawiają się chmury i nie widać nic. Dopiero nad Słowenią poprzez białą watę przebijają się wierzchołki szczytów Alp Julijskich.
Pomimo lekko opóźnionego startu, w Wenecji na lotnisku Marco Polo jesteśmy przed czasem. Odbieramy bagaż i 20 minut piechotą idziemy do najbliższej miejscowości Tessara, gdzie mamy zarezerwowany nocleg (42€/2 os). Luca – właściciel, wyjaśnia w jaki sposób dotrzeć do centrum Wenecji. O ile autobus z lotniska kosztuje 6€, o tyle wsiadając jeden przystanek dalej, w Tessera Centro, już tylko 1,3€. Z Piazzale Roma, gdzie wysiadamy idziemy w stronę interesujących nas miejsc. Zagłębiamy się w wąskie uliczki Wenecji, poprzecinane kanałami i pospinane mostami. Dobrze, że mam GPS i trafiamy jak po sznurku na Plac św. Marka, choć pomiędzy wysokimi budynkami w ciasnych uliczkach ciężko jest złapać sygnał.
Oglądamy oświetlony nocą Pałac Dożów, bazylikę św. Marka z zewnątrz, robię parę nocnych zdjęć ze statywu i idziemy w stronę mostu Rialto nad Kanałem Grande. Kolorowe światła restauracji i latarni ulicznych odbijają się w wodzie tworząc barwny efekt.
W drodze powrotnej na Piazzale Roma kluczymy uliczkami prowadzącymi raz w prawo, raz w lewo, w labiryncie zdającym się nie mieć końca. Po godzinie 22 docieramy do pokoju. Szybkie przepakowanie plecaka i czas na krótki sen.